عشق و جدایی

نبود هیچ امیدی زین غم و درد  رهایی

        چه بکردم که شده حاصل من همچو جزایی

              غم عشقی است دمادم بگرفتست گریبان

                     این چه عشقی است که هردم دهدم رنج نهانی

                                جان به لب آمد و دلدار  نیامد به  قراری

                                "عهدنا بستن ازآن به که ببندی و نپایی"

 

آن شبی را که بدیدم رخ گلگون چو ماهی

        دل و دین رفت بدنبال چنین تنگ دهانی

               موی سنبل،تن یاس و نرگس چشم سیاهش

                               لاله و سرو و صنوبر بکشاند به گدایی

                                      بگرفت راه  به  من برد ز من راحت  جانی

                                     "باید اول بتو گفتن کاین همه خوب چرایی"

 

پر فشاند شکر از تنگ لبش گاه زمانی

        چون نمک ریزد از آن قامت رعنا به عیانی

                 لب جویی و شرابی و می صافی بی غش

                         خلوتی خواهم از این بر که بمن می بچشانی

                                      درکلبه ما هیچ نباشد اثر از نور و چراغی

                                     "تا که  همسایه نداند  که تو در خانه مایی"

 

شده ام صید کمان ابروی تو،نیست پناهی

          جادوی چشم تو وهمچو قدو همچو جمالی

             این عجب نیست که مستم همه شب تا به سحر را

                                همه کس نهی کنندم ز چنین حال خرابی

                                        مرگ و  آوارگی و  بندگی و طوق اسیری

                                       "همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی"

 

در بر طرف چمن مست و چنین آب زلالی

             بلبلان نغمه زنان درنفس باد بهاری

                   تن تبدار و پریشان من از عشق بگوید

                           ماه در آب برقص است چو ابروی هلالی

                                     دل ندانست چه سان رفت به دربند غزالی

                                    "که بدانست که در بند تو خوشتر ز رهایی"

 

یاد داری چه بگفتی بمن از عشق و جدایی

            خاطرت هست چه عهد و چه سخنهای نهانی

                       اختران ثبت کنند جمله سخنهای من و تو

                               گفته بودی که بجز وصل من این عمر نخواهی

                                          روزها  چشم  بدر  دوخته بودم تا ز در آیی

                                         "چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی"

 

شب برفت و با خودش برد چو هر خواب و خیالی 

           نشد از عهد جوانی قسمتم وصلت و کامی

                  تو بیکباره بگفتی  بکن این عشق فراموش

                           گویم از خون دل و عشق بتو با چه زبانی

                                      طالع  بخت " همایون" از ازل بوده سیاهی

                                     "من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی"

 

همایون-29/6/87

اشعار داخل گیومه"" از سعدی است 

 

خوشتر ز رهایی

سلام

من بازم آمدم

راستش قصد داشتم دیگه این دوروبرا پیدام نشه

ولی مثل اینکه خاک اینجا هم مثل خاک شیراز خودمون دامن گیره

یک تضمین زیبا از چند بیت سعدی رو از شهریار براتون میارم امیدوارم خوشتون بیاد.

البته من خودم این تضمین را از شوریده شیرازی بیشتر دوست دارم که میگردم

و پیداش میکنم و در آینده آپش میکنم.

 

ای که از  کلک هنر نقش دل انگیز خدایی

         حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی

                گفته بودم جگرم خون نکنی باز کجایی

           "من ندانستم از اول که تو بی مهر ووفایی"

           "عهد نا بستن از آن به که ببندی و نیایی"

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم

           وین نداند که من از بهر غم عشق تو بزادم

                       نغمه بلبل شیراز نرفتست زیادم

                  "دوستان عیب کنندم که چرا دل بتو دادم"

                  "باید اول بتو گفتن کاین همه خوب چرایی"

تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه

         مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه

               پای عاشق نتوان بست به افسون و فسانه

                    "  ای که گفتی مرو اندرپی خوبان زمانه"

                     "ما  کجاییم  درین  بحر  تفکر  تو  کجا"

تا فکندم بسر کوی وفا رخت اقامت

       عمر بی دوست ندامت شدو بی دوست غرامت

                  سرو جان و زرو جاهم همه گو رو بسلامت

                              "عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت"

                               "همه  سهل  است  تحمل   نکنم بار جدایی"

درد بیمار نپرسند به شهر تو طبیبان

           کس درین شهر ندارد سر بیمار غریبان

                      نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان

                           "حلقه  بر  در  نتوانم  زدن از بیم رقیبان"

                           " این توانم که بیایم سر کویت به گدایی"

گرد گلزار رخ توست غبار خط ریحان

          چون نگارین خط تذهیب به دیباچه قرآن

                    ای لبت آیت رحمت دهنت نقطه ایمان

                            "آن نه خال است و زنخدان و سرو زلف پریشان"

                            "که  دل  اهل  نظر  برد  که  سریست که پنهان"

هر شب هجر بر آنم که اگر وصل بجویم

          همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم

                    لیک مدهوش شوم جون سر زلف تو ببویم

                        "گفته  بودم  چو  بیایی غم دل با تو بگویم"

                        "چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی"

چرخ امشب که به کام دل ما خواسته گشتن

             دامن وصل تو نتوان به رقیبان تو هشتن

                       نتوان از تو برای دل همسایه گذشتن

                               "شمع را باید ازین خانه برون گشتن و کشتن"

                              "تا  که  همسایه  نداند  که  تو  در  خانه مایی"

سعدی این گفت و شد از گفته خود سخت پشیمان

                        که مریض تب عشق تو هدر گوید و هذیان

                                    به شب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان

                                            "کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان"

                                           "پرتو  روی  تو  گوید  که  تو  در  خانه مایی"

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند

           دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند

                     جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت بنشیند

                             "پرده بردار که بیگانه خود آن روی ببیند"

                            "تو بزرگی  و   در  آیینه  کوچک  ننمایی"

نازم آن سرو که چون گیسوی تو در پای تو ریزد

            نازم آن پای که از کوی وفا تو نخیزد

                       شهریار آن نه که با لشگر عشق تو ستیزد

                             "سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد"

                            "که بدانست که  در بند تو خوشتر ز رهایی"

شهریار

اشعار داخل گیومه"" از سعدی